آمد که مرا در نظر خویش بسوزد

دشمن مکشاد آنچه من از دوست کشیدم

چون میوه ناپخته شد آبم به دهن تلخ

تا عاقبت کار به خورشید رسیدم

یاری که چو پروانه بشمعش طلبیدم

ای بس که من اندر طلبت گوشه به گوشه

چون دیده بگردیدم و چون اشک دویدم