چون دیده بگردیدم و چون اشک دویدم

آمد که مرا در نظر خویش بسوزد

یاری که چو پروانه بشمعش طلبیدم

ای بس که من اندر طلبت گوشه به گوشه

هر گوشه چشم خوشت از ناز جهانی است

من در غمت از هر دو جهان گوشه گزیدم

اخر نرسیدم به عقیق لب شیرین