ای بس که من اندر طلبت گوشه به گوشه

تا عاقبت کار به خورشید رسیدم

آمد که مرا در نظر خویش بسوزد

یاری که چو پروانه بشمعش طلبیدم

چون دیده بگردیدم و چون اشک دویدم

هر گوشه چشم خوشت از ناز جهانی است

من در غمت از هر دو جهان گوشه گزیدم