من در غمت از هر دو جهان گوشه گزیدم

ای بس که من اندر طلبت گوشه به گوشه

چون دیده بگردیدم و چون اشک دویدم

هر گوشه چشم خوشت از ناز جهانی است

اخر نرسیدم به عقیق لب شیرین

چندان که چو فرهاد دل کوه بریدم

ملک را گفت مهراب ای خداوند