چو ابر اندر دلش غیر از هوا نیست

مرا هست از فراقش جان پر آذر

ولیکن چون کنم کان سرو مهوش

چو دوران است ناهموار و سرکش

ولی یک ذره در رویش حیا نیست

به می پیوسته آب روی ریزد

چو نرگس مست خفته، مست خیزد