چو نرگس مست خفته، مست خیزد

چو ابر اندر دلش غیر از هوا نیست

ولی یک ذره در رویش حیا نیست

به می پیوسته آب روی ریزد

بنامیزد سهی سرویست آزاد

هوای دل سرش را داده بر باد

نگاری دلکش است از دست رفته