کجا بر سنبلی بادی گذشتی

ملک با یاوران بر گوشه آب

نشسته صوت بلبل گوش می کرد

به یاد یار جامی نوش می کرد

ملک شوریده و آشفته گشتی

گمان بردی که مشکین زلف یارست

که از باد بهاری بیقرار است