چه غم کان نوش لب در ساغرم خونابه می ریزد

و گر پرسی چه می خواهی؟ تو را خواهم تو را خواهم

نمی خواهم که با سردی چو گل خندم ز بیدردی

دلی چون لاله با داغ محبت آشنا خواهم

من از ساقی ستم جویم من از شاهد جفا خواهم

ز شادیها گریزم در پناه نامرادیها

به جای راحت از گردون بلا خواهم بلا خواهم