که سیل نیز نگیرد سراغ خانه ما

نوای گرم نی از فیض آتشین نفسی است

ز سوز سینه بود گرمی ترانه ما

چنان ز خاطر اهل جهان فراموشیم

بخنده رویی دشمن مخور فریب رهی

که برق خنده زنان سوخت آشیانه ما