بخنده رویی دشمن مخور فریب رهی

ز سوز سینه بود گرمی ترانه ما

چنان ز خاطر اهل جهان فراموشیم

که سیل نیز نگیرد سراغ خانه ما

که برق خنده زنان سوخت آشیانه ما