در چشم سفله عیب تو باشد کمال تو

در کار خود زمانه ز ما ناتوان تر است

با ناتوان تر از تو چه باشد جدال تو؟

خار زبان دراز به گل طعنه می زند

ناساز گشت نغمه جان پرورت رهی

باید که دست عشق دهد گوشمال تو