باز نشناسد مرا از سایه چشم رهگذار

خنده های صبح بینم یاد رخساری کنم

گر سر یاری بود بخت نگونسار مرا

عاشقیها با سر زلف نگونساری کنم

تکیه چون از ناتوانیها به دیواری کنم

درد خود را می برد از یاد گر من قصه ای

از دل سرگشته با صید گرفتاری کنم