بخود خزید و نفس در کشید و هیچ نگفت

رسد بگوش تو آه و فغان غم زده ئی

اگر به سنگ تو لعلی ز قطره خونست

یکی در آبه سخن با من ستم زده ئی

ره دراز بریدم ز ماه پرسیدم

سفر نصیب ، نصیب تو منزلی است که نیست

جهان ز پرتو سیمای تو سمن زاری