ره دراز بریدم ز ماه پرسیدم

اگر به سنگ تو لعلی ز قطره خونست

یکی در آبه سخن با من ستم زده ئی

بخود خزید و نفس در کشید و هیچ نگفت

سفر نصیب ، نصیب تو منزلی است که نیست

جهان ز پرتو سیمای تو سمن زاری

فروغ داغ تو از جلوه دلی است که نیست