شدم بحضرت یزدان گذشتم از مه و مهر

جهان ز پرتو سیمای تو سمن زاری

فروغ داغ تو از جلوه دلی است که نیست

سوی ستاره رقیبانه دید و هیچ نگفت

که در جهان تو یک ذره آشنایم نیست

جهان تهی ز دل و مشت خاک من همه دل

چمن خوش است ولی درخور نوایم نیست