جهان تهی ز دل و مشت خاک من همه دل

سوی ستاره رقیبانه دید و هیچ نگفت

شدم بحضرت یزدان گذشتم از مه و مهر

که در جهان تو یک ذره آشنایم نیست

چمن خوش است ولی درخور نوایم نیست

تبسمی بلب او رسید و هیچ نگفت