از کار گره گشود ناگاه

پیچیده بخود چو موج دریا

آواره چو گرد باد صحرا

عشق تو دلم ربود ناگاه

آگاه ز هستی و عدم ساخت

بتخانه عقل را حرم ساخت

چون برق به خرمنم گذر کرد