فکر نوزاده او شیوه تدبیر آموخت

مشرقی باده چشیده است ز مینای فرنگ

عجبی نیست اگر توبه دیرینه شکست

جوش زد خون به رگ بنده تقدیر پرست

ساقیا تنگ دل از شورش مستان نشوی

خود تو انصاف بده اینهمه هنگامه که بست؟