جوش زد خون به رگ بنده تقدیر پرست

مشرقی باده چشیده است ز مینای فرنگ

عجبی نیست اگر توبه دیرینه شکست

فکر نوزاده او شیوه تدبیر آموخت

ساقیا تنگ دل از شورش مستان نشوی

خود تو انصاف بده اینهمه هنگامه که بست؟

«بوی گل خود به چمن راه نما شد ز نخست