«بوی گل خود به چمن راه نما شد ز نخست

جوش زد خون به رگ بنده تقدیر پرست

ساقیا تنگ دل از شورش مستان نشوی

خود تو انصاف بده اینهمه هنگامه که بست؟

ورنه بلبل چه خبر داشت که گلزاری هست»