عقل ورق ورق بگشت عشق به نکته ئی رسید

پیش تو گر بیان کنم مستی این مقام را

من بسرود زندگی آتش او فزوده ام

تو نم شبنمی بده لاله تشنه کام را

طایر زیرکی برد دانه زیر دام را

نغمه کجا و من کجا ساز سخن بهانه ایست

سوی قطار می کشم ناقه بی زمام را