سوی قطار می کشم ناقه بی زمام را

عقل ورق ورق بگشت عشق به نکته ئی رسید

طایر زیرکی برد دانه زیر دام را

نغمه کجا و من کجا ساز سخن بهانه ایست

وقت برهنه گفتن است من به کنایه گفته ام

خود تو بگو کجا برم هم نفسان خام را