در میکده باقی نیست از ساقی فطرت خواه

عشقی که نمودی خواست از شورش یارب ها

آهی که ز دل خیزد از بهر جگر سوزی است

در سینه شکن او را آلوده مکن لب ها

آن می که نمی گنجد در شیشه مشرب ها

آسوده نمی گردد آندل که گسست از دوست

با قرات مسجد ها با دانش مکتب ها