تلخ کن خرمایشان را بر نخیل

ای هبل ، ای بنده را پوزش پذیر

خانه خود را ز بی کیشان بگیر

گله شان را به گرگان کن سبیل

صرصری ده با هوای بادیه

«انهم اعجاز نخل خاویه»

ای منات ای لات ازین منزل مرو