با وطن پیوست و از یزدان گسست

صحبتش پاشیده جامش ریز ریز

آنکه بود از باده جبریل مست

مرد حر افتاد در بند جهات

خون او سرد از شکوه دیریان

لاجرم پیر حرم زنار بست

ای خدایان کهن وقت است وقت