در نگاهش جان چو باد ارزان شود

رخت از زندان خود بیرون کشید

جلوه بد مستی که بیند خویش را

خوشتر از نوشینه و داند نیش را

پیش او زندان او لرزان شود

تیشه او خاره را بر می درد

تا نصیب خود ز گیتی می برد