تا نصیب خود ز گیتی می برد

در نگاهش جان چو باد ارزان شود

پیش او زندان او لرزان شود

تیشه او خاره را بر می درد

تا ز جان بگذشت جانش جان اوست

ورنه جانش یکدو دم مهمان اوست

زنده رود