تیشه او خاره را بر می درد

خوشتر از نوشینه و داند نیش را

در نگاهش جان چو باد ارزان شود

پیش او زندان او لرزان شود

تا نصیب خود ز گیتی می برد

تا ز جان بگذشت جانش جان اوست

ورنه جانش یکدو دم مهمان اوست