رخت خویش از خلوت افلاک بست

قطره شبنم که از ذوق نمود

عقده خود را بدست خود گشود

از خودی اندر ضمیر خود نشست

رخ سوی دریای بی پایان نکرد

خویشتن را در صدف پنهان نکرد

اندر آغوش سحر یکدم تپید