خویشتن را در صدف پنهان نکرد

از خودی اندر ضمیر خود نشست

رخت خویش از خلوت افلاک بست

رخ سوی دریای بی پایان نکرد

اندر آغوش سحر یکدم تپید

تا بکام غنچه نورس چکید»