تو فروغ صبح و من پایان روز

تا نصیبی از شعاع تو برد

خوش بیا صبح مراد آورده ئی

هر شجر را نخل سینا کرده ئی

در ضمیر من چراغی بر فروز

تیره خاکم را سراپا نور کن

در تجلی های خود مستور کن