از نوائی ، ناقه را آرم به وجد

کوی آن شهر است ما را کوی دوست

ساربان بر بند محمل سوی دوست

می سرایم دیگر از یاران نجد

غزل

از دیر مغان آیم بی گردش صهباست

در منزل لا بودم از باده الا مست