رمیدی از دیده بی تامل گذشتی آخر به صد تغافل

زبعد مردن مگر نسیمی غبار ما را برد به بالا

نه شام ما را سحرنویدی نه صبح ما راگل سفیدی

چو حاصل ماست ناامیدی غبار دنیا به فرق عقبا

اگر ندیدی تپیدن دل شنیدنی داشت ناله ما

ز صفحه راز این دبستان ز نسخه رنگ این گلستان

نگشت نقش دگر نمایان مگر غباری به بال عنقا