ما هم یک آبگینه به خارا زدیم پا

فرقی نداشت عز ت وخو اری درین بساط

بیدارشد غنا به طمع تا زدیم پا

از اصل ، دور ماند جهانی به ذوق فرع

عمری ست طعمه خوار هجوم ندامتیم

یارب چرا چوموج به دریا زدیم پا

زین مشت پرکه رهزن آرام کس مباد