مشکل که بیمار مرا برخیزد از بستر صدا

حیرت نوا افسانه ام ، از خویش پر بیگانه ام

تا در درون خانه ام دارم برون در صدا

یاد نگاه سرمه گون خوانده ست بر حالم فسون

در فکر آن موی میان از بس که گشتم ناتوان

می چربدم صد پیرهن بر پیکر لاغر صدا

زان جلوه یک مژگان زدن آیینه را غافل شدن