زان جلوه یک مژگان زدن آیینه را غافل شدن

مشکل که بیمار مرا برخیزد از بستر صدا

در فکر آن موی میان از بس که گشتم ناتوان

می چربدم صد پیرهن بر پیکر لاغر صدا

دارد چو زنجیر جنون جوشاندن از جوهرصدا

رنج غم و شادی مبر، کو مطرب وکو نوحه گر

مشت سپند بی خبر دارد درین مجمر صدا