رنج غم و شادی مبر، کو مطرب وکو نوحه گر

می چربدم صد پیرهن بر پیکر لاغر صدا

زان جلوه یک مژگان زدن آیینه را غافل شدن

دارد چو زنجیر جنون جوشاندن از جوهرصدا

مشت سپند بی خبر دارد درین مجمر صدا

درکاروان وهم و ظن ، نی غربت است ونی وطن

خلقی زگرد ما ومن بسته ست محمل بر صدا