خلقی زگرد ما ومن بسته ست محمل بر صدا

رنج غم و شادی مبر، کو مطرب وکو نوحه گر

مشت سپند بی خبر دارد درین مجمر صدا

درکاروان وهم و ظن ، نی غربت است ونی وطن

از حرف و صوت بی اثر شد جهل لنگر دارتر

برکوه خواند ناکجا افسون بال و پر صدا

چند از تپش پرداختن ، تیغ تظلم آختن