برکوه خواند ناکجا افسون بال و پر صدا

درکاروان وهم و ظن ، نی غربت است ونی وطن

خلقی زگرد ما ومن بسته ست محمل بر صدا

از حرف و صوت بی اثر شد جهل لنگر دارتر

چند از تپش پرداختن ، تیغ تظلم آختن

بیرون نخواهد تاختن زین گنبد بی در صدا

آخر درین بزم تعب افسانه ماند و رفت شب