درکاروان وهم و ظن ، نی غربت است ونی وطن

دارد چو زنجیر جنون جوشاندن از جوهرصدا

رنج غم و شادی مبر، کو مطرب وکو نوحه گر

مشت سپند بی خبر دارد درین مجمر صدا

خلقی زگرد ما ومن بسته ست محمل بر صدا

از حرف و صوت بی اثر شد جهل لنگر دارتر

برکوه خواند ناکجا افسون بال و پر صدا