دارد چو زنجیر جنون جوشاندن از جوهرصدا

در فکر آن موی میان از بس که گشتم ناتوان

می چربدم صد پیرهن بر پیکر لاغر صدا

زان جلوه یک مژگان زدن آیینه را غافل شدن

رنج غم و شادی مبر، کو مطرب وکو نوحه گر

مشت سپند بی خبر دارد درین مجمر صدا

درکاروان وهم و ظن ، نی غربت است ونی وطن