مشت سپند بی خبر دارد درین مجمر صدا

زان جلوه یک مژگان زدن آیینه را غافل شدن

دارد چو زنجیر جنون جوشاندن از جوهرصدا

رنج غم و شادی مبر، کو مطرب وکو نوحه گر

درکاروان وهم و ظن ، نی غربت است ونی وطن

خلقی زگرد ما ومن بسته ست محمل بر صدا

از حرف و صوت بی اثر شد جهل لنگر دارتر