چند از تپش پرداختن ، تیغ تظلم آختن

خلقی زگرد ما ومن بسته ست محمل بر صدا

از حرف و صوت بی اثر شد جهل لنگر دارتر

برکوه خواند ناکجا افسون بال و پر صدا

بیرون نخواهد تاختن زین گنبد بی در صدا

آخر درین بزم تعب افسانه ماند و رفت شب

ز بس به خشکی زد طرب می گشت درساغر صدا