غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طورپیدا

چه ظلمت است اینکه گشت غفلت به چشم یاران ز نور ییدا

همه به پیش خودیم اما سرابهای ز دور پیدا

فسون و افسانه تو و من فشاند بر چشم وگوش دامن

در آمد و رفت محوگشتیم و پی به جایی نبردکوشش

رهی که کردیم چون نفس طی نشد به چندین عبورپیدا

به فهم کیفیت حقیقت که راست بینش کجاست فطرت