در آمد و رفت محوگشتیم و پی به جایی نبردکوشش

همه به پیش خودیم اما سرابهای ز دور پیدا

فسون و افسانه تو و من فشاند بر چشم وگوش دامن

غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طورپیدا

رهی که کردیم چون نفس طی نشد به چندین عبورپیدا

به فهم کیفیت حقیقت که راست بینش کجاست فطرت

بغیر شکل قیاس اینجا نمی کند چشم کورپیدا