ز جوش صافی دل ، جسم ، جان تواند شد

به قدرنشئه بلند است موج صهبا را

مخور فریب غنا از هوس گدازی یاس

مباد آب دهد مزرع تمنا را

به سعی شیشه پری کرده اند خارا را

به غیر عکس ندانم دگر چه خواهی دید

اگر در آینه بینی جمال یکتا را