تمنایت نگه در دیده خون سازد تماشا را

خط آوردی و ننوشتی برات مطلب ما را

به خودکردی دراز آخر زبان دود دلها را

هوایت نکهت گل راکند داغ دل گلشن

سفید از حسرت این انتظار است استخوان من

که یارب ناوکت درکوچه دل کی نهد پا را

غبار رنگ ما از عاجزی بالی نزد ورنه