که یارب ناوکت درکوچه دل کی نهد پا را

هوایت نکهت گل راکند داغ دل گلشن

تمنایت نگه در دیده خون سازد تماشا را

سفید از حسرت این انتظار است استخوان من

غبار رنگ ما از عاجزی بالی نزد ورنه

شکست طره ات عمری ست پیدامی کند مارا

حریف وحشت دل دیده حیران نمی گردد