غبار رنگ ما از عاجزی بالی نزد ورنه

تمنایت نگه در دیده خون سازد تماشا را

سفید از حسرت این انتظار است استخوان من

که یارب ناوکت درکوچه دل کی نهد پا را

شکست طره ات عمری ست پیدامی کند مارا

حریف وحشت دل دیده حیران نمی گردد

گهر مشکل فراهم آورد اجزای دریا را