شکست طره ات عمری ست پیدامی کند مارا

سفید از حسرت این انتظار است استخوان من

که یارب ناوکت درکوچه دل کی نهد پا را

غبار رنگ ما از عاجزی بالی نزد ورنه

حریف وحشت دل دیده حیران نمی گردد

گهر مشکل فراهم آورد اجزای دریا را

سخن تادر جهان باقی ست از معدومی آزادم